Anika de Beer: ’n Lewe wat “ja” gesê het, van Potchefstroom se rustigheid tot die land se weerkaart

Die nuus van Anika de Beer se heengaan het Suid‑Afrikaners diep getref. Die geliefde meteoroloog en Ontbytsake‑weeraanbieder is op 26 Oktober 2025 op 33 oorlede ná ’n dapper, jare lange stryd teen kanker. Sy is in 2021 met fase 3‑melanoom gediagnoseer en het sedertdien verskeie behandelings en operasies deurleef, selfs ná ’n breinoperasie in Julie 2025 het sy weer moed gevat voordat die siekte teruggekeer het.

Beeld: The Go-To Guy Skets

Potchefstroom in die wortels

Anika se storie is nie net ’n media‑CV nie; dit begin in huise en op grondpaaie tussen Pretoria en Potchefstroom, waar sy as een van vier kinders grootgeword het. Daardie jare het haar liefde vir natuur, mense en die weer gekweek, van kombuistafelgesprekke oor reën tot somers vol plaasvakansies, perdry en moerbeibome.

“Na matriek,” skryf sy in ’n kort biografie, “het ek die rustigheid van Potchefstroom verruil vir die groot stad om meteorologie aan die Universiteit van Pretoria te studeer.” Haar loopbaan het prakties en presies begin: lugvaart‑weervoorspellings by O.R. Tambo, voordat sy aan die begin van 2017 by die eNuus‑span aangesluit en later na Kaapstad verhuis het.

’n Stem wat verduidelik het, nie net aankondig

Anika het die weerveld met vars oë betree en vinnig ’n bekende gesig geword op die skerm, eers by eNCA en later by kykNET se Ontbytsake. Sy het daarvan gehou om die “hoekom” agter wolke, winde en draaikolke te verduidelik, sodat kykers meer as net maksimums en minimums hoor. Dit was die kombinasie wat mense aan haar vasgemaak het: die wetenskaplike presisie, die helder taal en die warmte.

Liefde wat vroeg begin het

Sy en haar man, Abri, was al van skooldae af saam , ’n stillerige wetenskapklastafel wat uiteindelik tot trouklokkies gelei het. Hulle is op 7 Mei 2016 getroud en het kort daarna Kaap toe verhuis vir haar televisie‑werk. (Hierdie besonderhede kom uit familie‑ en mediaboodskappe wat by haar gedenkgeleentheid gedeel is.)

“Faith over fear”

Toe die kanker in 2021 sy naam kry, het Anika doelbewus bly kies, soms daagliks, soms per uur, vir hoop en vir die lewe. Haar Instagram‑bio het die keuse in drie woorde vasgepen: “Faith over fear.” Dit is hoe sy haar siekte geantwoord het, maar ook hoe sy mense geanker het wat self deur swaar tye gegaan het.

Rooi Rose se onderhoud met Anika het meer van die agterkant van dié stryd gewys: ure van skanderings en operasies, ’n duur immunoterapie wat vriende en vreemdelinge gehelp het moontlik maak, en ’n BackaBuddy‑fonds waar Suid Afrikaners hulle harte kon oopmaak en bystaan. Sy het steeds gewerk, steeds beplan, steeds die hondjies gaan stap, en steeds die kamera met ’n glimlag ontmoet.

Die jaar wat alles versnel het

In 2025 het Anika ’n groot terugslag beleef met ’n breintumor wat verwyder moes word; tog het sy ná die operasie weer opgestaan en voortgegaan. Teen Oktober het mediese toetse aangedui dat die kanker weer versprei het, en op Sondag 26 Oktober het sy haar aardse wedloop voltooi, omring deur geliefdes.

“Ons lewe tot ons doodgaan”

By haar gedenkdiens is daar dikwels na ’n slagspreuk van Anika en Abri verwys: “Ons lewe tot ons doodgaan.” Dit was nie bravade nie; dit was ’n praktyk. ’n Ontbytsake‑kollega het haar onthou as iemand wat hardnekkig “ja” gesê het, vir vreugde en vir kleur, selfs wanneer die dae donker was. In Abri se huldeblyk het hy die woorde van ’n grafsteen in Williston aangehaal: “Wat sy kon, het sy gedoen.” Die sin het vasgesteek omdat dit haar lewe eerlik en eenvoudig beskryf. (Hierdie indrukke is uit die gesins‑ en kollegahuldeblyke wat by die diens gedeel is.)

’n Nalatenskap van kennis én deernis

Anika het ’n pad gebou waar meteorologie en gemeenskapsin mekaar ontmoet. Sy het daarvan gehou om mense se wêreld te vergroot, of dit nou was deur die geheim van ’n koufront te verduidelik of deur haar werk met boere en bewaringsboerdery te ondersteun, waarvolgens grond gesond en volhoubaar bestuur word. Dit was vir haar belangrik dat die wetenskap mense help om beter besluite te neem, op die land en in die lewe.

Potchefstroom se kind, die land se weerstem

Daar is iets van Potchefstroom se rustigheid wat Anika nooit verloor het nie, ’n sagtheid wat nie sagte kop was nie; ’n kalmte wat deur storms kon praat. Sy het die land se weerkaart vanoggend‑en‑môre se syfers minder onpersoonlik gemaak; sy het dit in mensetaal vertaal en met ’n menselag afgelewer. En sy het, soos die ou Williston‑inskripsie sê, gedoen wat sy kon.

Wanneer ons aan Anika dink, hoor ons daarom nie net die weer nie; ons hoor ’n uitnodiging. Om, soos sy, kennis met goedhartigheid te koppel. Om vir mekaar en vir die aarde sagter te leef. Om, teen alle kans, “ja” te bly sê, vir vreugde, vir kleur, vir môre.